Het is te voorzien dat de Europese politiek elite na het echec van het Grondwettelijk Verdrag en de kritiek op (inhoud en ratificatieprocedure) van het Verdrag Lissabon op korte termijn  de vingers niet wenst te branden aan een nieuw Verdrag. Dus zet de Europese politiek elite in op ratificatie van het Verdrag  van Lissabon.

 

Maar de huidige kredietcrisis met mondiale  economische recessie toont aan dat het Verdrag  van Lissabon slechts  een (mager) politiek antwoord is op de opkomst van nieuwe geïndustrialiseerde landen (NIC’s) als gevolg van de opsplitsing en uitbesteding van productieprocessen van multinationale ondernemingen, die de wereld afstruinen naar de goedkoopste grondstoffen, arbeidsmiddelen en vestigingsplaatsen om via deze zgn. comparatieve  voordelen de meeste winst te behalen.  

 

Dit mondiale globaliseringproces stelt reeds voldoende eisen aan de versterking van het concurrentievermogen van de Europese economie.  De kredietcrisis is een  radicale verstoring van mondiale globaliseringsproces, aangezien het aanleiding geeft tot economische stagnatie en recessie. nhet glovormt echter een radicalisering van de mondiale  economische problemen en vraagt extra politiek handelen.